Jeszcze dekadę temu podłogi winylowe kojarzyły się z zapachem plastiku i wątpliwym składem chemicznym. Dzisiejsze panele LVT (Luxury Vinyl Tiles) to produkty zaawansowane, które muszą spełniać wyśrubowane normy emisji, aby mogły być montowane w biurowcach z certyfikatem BREEAM czy LEED.
Dla świadomego inwestora lub rodzica urządzającego dom, kluczowe nie jest to, czy panel ma ładny sęk, ale co znajduje się w jego rdzeniu i czy stabilizatory użyte do produkcji nie będą parować przez kolejne lata.
Ftalany i lotne związki organiczne (LZO)
Nowoczesne panele LVT dopuszczone do użytku w UE muszą być w 100% wolne od szkodliwych ftalanów, a ich emisja LZO powinna być niższa niż 100 µg/m³ po 28 dniach.
Ftalany to plastyfikatory (zmiękczacze), które kiedyś powszechnie dodawano do PCV, aby było elastyczne. Badania wykazały jednak ich negatywny wpływ na gospodarkę hormonalną człowieka. Kupując tanie panele z importu azjatyckiego bez europejskich atestów, ryzykujesz wprowadzenie do pomieszczenia „bomby chemicznej”. Markowe produkty (Tarkett, Forbo, IVC, Gerflor) stosują biopolimery lub plastyfikatory bezftalanowe. Szukaj na opakowaniu oznaczenia „Phthalate Free” lub certyfikatu „Indoor Air Comfort Gold”.
Budowa panela LVT – dlaczego to nie jest „tylko plastik”?
Panel winylowy to „kanapka” technologiczna. Każda warstwa pełni inną funkcję. Zrozumienie budowy pozwala ocenić jakość produktu lepiej niż cena.
- Powłoka PUR (Poliuretan): Niewidoczny lakier na samym wierzchu. To on sprawia, że brud nie przywiera, a buty nie zostawiają czarnych rys. Tanie panele mają słaby PUR, przez co szybko matowieją.
- Warstwa ścieralna (Wear Layer): Czyste, przezroczyste PCV. Chroni wzór przed starciem.
- Film dekoracyjny (Film HD): To tutaj nadrukowane jest drewno lub beton. Dobre panele mają wysoką rozdzielczość druku i brak powtarzalności wzoru na powierzchni kilkunastu metrów (tzw. pattern repeat).
- Rdzeń (Core): Serce panela. Odpowiada za stabilność. Może być elastyczny (w LVT klejonym) lub sztywny (w SPC).
- Przeciwprężna warstwa spodnia: Zapobiega wyginaniu się panela („bananowaniu”) pod wpływem zmian temperatury.
Rigid LVT (SPC) – czy twardszy zawsze znaczy lepszy?
Na rynku dominują obecnie panele sztywne (Rigid / SPC). Posiadają one rdzeń z kompozytu kamiennego. Są reklamowane jako „wodoodporne i stabilne”. To prawda, ale mają jedną wadę akustyczną.
|
Cecha |
Tradycyjne LVT (Elastyczne) |
Rigid LVT / SPC (Sztywne) |
|
Odczucie pod stopą |
Miękkie, ciepłe, ciche |
Twardsze, głośniejsze (stukot) |
|
Wymagania podłoża |
Wymaga „lustra” (gładkiej wylewki) |
Wybacza drobne nierówności fug |
|
Stabilność termiczna |
Może się kurczyć/rozszerzać |
Bardzo stabilne (dobre na duże nasłonecznienie) |
|
Ciężar |
Lżejsze |
Ciężkie (gęsty rdzeń) |
Dlatego do biur typu open space, gdzie hałas jest problemem, często wraca się do elastycznego LVT klejonego (Dryback), który naturalnie tłumi dźwięki lepiej niż twardy jak kamień SPC.
Podsumowanie
Wybierając panele LVT, żądaj karty technicznej. Sprawdź sekcję „Environment / Indoor Air Quality”. Jeśli nie ma tam informacji o emisji LZO (VOC) w klasie A+ lub certyfikatów typu FloorScore, odpuść zakup. Podłoga to największa powierzchnia w pomieszczeniu emitująca związki do powietrza – oszczędność 20 zł na metrze nie jest warta wdychania chemii przez kolejne 10 lat.
Artykuł sponsorowany
